2019 açık ara hayatımın en kötü yılıydı. Gördüğüm şeyler karşısında, (kısaca insanların ne kadar basit ve kötü oldukları) gerçek anlamda nutkum tutuldu. Kötü deneyimlerin insanı geliştirdiğine inanmıyorum. Dönüştürdüğü kesin... Beni de bir marula dönüştürdü.

Dönüp baktığımda, hayattan ve insanlardan hiçbir beklenti içine girmediğim uzun bir dönem var. Ne zamanki , bilerek ya da bilmeyerek, bir takım normların içine çekildim, bunun sonucunda inanç ve güven duygusu geliştirdim, dönüşü olmayan bir şeyler yerinden oynadı sanki. Buda'nın dediği doğru; sahip olmadığın şeyi yitiremezsin. İşin en kötü kısmı da ben en baştan itibaren aslında sahip olmak istememiştim. (Ya da kendimi böyle inandırdım)

2019'da hemen hemen her şey değerini yitirdi benim için. Aile, arkadaşlarım... Yani geçmişten gelen her şey (kedilerim hariç). Ve ne kadar istesem de bu bağı tekrar kuramıyorum. Yakın bir gelecekte de yapabileceğimi sanmıyorum.

Ama halimden memnunum, çok özgürleştirici bir deneyim oldu. Benim hakkımda birilerinin ne düşündüğünün, ne hissettiğinin, üzülüp kırılmalarının, sevmelerinin hiçbirinin bir karşılığı yok bende.. Böyle böyle Nirvana'ya mı erişicem acaba?

Bu yıldan hiçbir beklentim ve dileğim yok. Akıntıya karşı ya da akıntıyla aynı yönde, farketmez, kürek çekmek istemiyorum. Böyle iyi.